نقدی بر آموزش معارف در صدا و سیما به قلم استاد وحیده کاغذی

به دو نمونه از نمونه‌های متعددی که متأسفانه در صدا و سیما بدون تکیه بر مفهوم و محتوای آیات، تدریس می‌شود، اشاره می‌کنم.
ما در درس دوم و پنجم کتاب سال دوم دین و زندگی آیه‌ای داریم:
ما خلقنا السماوات و الارض و ما بینهما الا بالحق و اجل مسمی و الذین کفروا عما انذروا معرضون:
نکاتی که از این آیه دریافت می‌شود عبارتند از:
۱ـ کل مخلوقات این جهان به حق آفریده شده‌اند
۲ـ کل جهان دارای سرآمد معین و مشخص است
۳ـ مخلوقات در عین هدفداری موقتی هستند (اجل مسمی)
۴ـ اعراض کفّار از دو موضوع است: الف ـ هدفدار بودن کل هستی ب ـ اجل مسمی (سرآمد مشخص)
مدرس صدا و سیما گفتند جهان موقتی است را دیدی، بزن « اجل مسمی».
خوب سؤال این است که اگر از مفهوم انتهای آیه‌ی شریفه سؤالی طرح ‌شود همانطور که تست انسانی ۹۲ این گونه بوده است که: «پیام کدام آیه حاکی از بی‌توجهی کافران در برابر هشدارهای الهی است» آن وقت آیا داوطلب می‌تواند با آن نکته جواب تست را بدهد؟
منظورم این است که آیا منِ معلّم حق دارم به دانش‌آموزم بگویم که اگر آیه‌ی شریفه (احقاف ـ۳) در تست آمد، فقط بلد باش که جهان سرآمد مشخص دارد و اجل مسمی؟

نمونه‌ی دیگر:
مطرح می‌شود که اگر بگویند جهان به حق آفریده شده است بزن «خلق الله السماوات و الارض بالحق در ادامه آیه آمده است که ان فی ذلک لَآیه للمؤمنین»
مدرس فقط تاکید می کند که اگر گفتند جهان حق است این آیه را انتخاب کن حالا سؤال این است که اگر بگویند در چه چیزی نشانه برای اهل ایمان وجوددارد،آن موقع چه؟ آیا داوطلب حتماً بلد است که همین آیه (عنکبوت ـ ۴۲) جواب است؟

چرا آیات را با بچه‌ها ناقص کار می‌کنیم مگر می‌شود با تکیه بر یک کلمه مفاهیم آیات را رساند؟

وحیده کاغذی